ใช่..
เลขสวย....
แต่ในเอนทรี่.....
กลวงโบ๋ก๊าบบบบ~~~~
/me โดนตื้บ
ปล1.กำลังซุ่มทำการบ้าน 7 ของนายภูอยู่ครับ แฮ่~
ปล2.ตอนนี้งานมันยุ่งเยอะวุ่นแวะวืดวือ =w=""แ
ปล3.ทำไมผมต้องเรียนอาทิตย์ละ 6 วัน 2 ชม.ด้วยวะเนี่ย?
ปล4.ยะจัง~ดองแทคจ้ะ >w
ปล5.ฮ่า~!ไร้สาระกันให้สุดเหวี่ยงไปเล้ย~
edit @ 8 Aug 2008 23:36:38 by @arrow@ & Puu
ไซด์สตอรี่ของนายภู "อย่างย่อ"
อย่างเต็มมาเมื่อไหร่ไม่รู้ได้
เขียนเองมึนเองคนอื่นจะมึนไหมหนอ?
-*-*-*-*-
...แกคิดจะทำอะไรน่ะ!...
...แกทำได้ยังไง!...
...ปล่อยฉันลง!....
...โอ๊ย!....
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง เหงื่อชื้นทั่วร่าง หัวใจเต้นถี่รัวกับความฝันเมื่อครู่...
ไม่ใช่...ไม่ใช่ความฝัน...
เขาพยุงตัวนั่ง เหลือบมองไปทางหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...
...ทำไมเวลาที่กำลังจะมีความสุข...
...ต้องฝันถึงเรื่องนี้ทุกที...
"บ้าชะมัด..."เด็กหนุ่มสบถ สะบัดศีรษะไปมาราวกับมันจะทำให้ฝันเมื่อสักครู่หายไป
แต่ในความเป็นจริง...
มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น...
เขาเดินออกจากห้อง มองเห็นน้องสาวนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ ทำท่าเหมือนจะหลับแหล่มิหลับ เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาก็ทักเสียงดัง
"นี่!พี่ชาย..."
เขายกมือขึ้น แล้วเอานิ้วชี้ข้างซ้ายแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เธอเงียบ
ปวดหัว...
เขาเดินไปที่ตู้ยาเพื่อหยิบยาแก้ปวดมาสองเม็ด แล้วจึงเดินเข้าครัวเพื่อหยิบขวดน้ำ
"ภู...เป็นอะไร..."
เสียงแม่ของเขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
เขากินยาแล้วรีบเอ่ยตอบไป
"ไม่เป็นอะไรครับ...นอนพักก็คงหาย..."
เหมือนกับอะไรซักอย่างปั่นหมุนวนไปมาในหัวของเขา
เขาล้มตัวลงบนเตียงของตัวเองอีกครั้ง...
ความปวดทรมาณดึงเขาสู่ความฝัน...
เป็นนิทราแห่งฝันร้าย...
------
...นี่ๆภู...
เสียงกระซิบเล็กๆของเด็กหญิงดังขึ้น..
รอบๆตัวเขาค่อยๆสว่างขึ้น เขายืนอยู่ในห้องเรียน..
เด็กหนุ่มแย้มยิ้ม...
ดูอดีตคนอื่นมาก็เยอะ...
เหมือนฟ้าแกล้งเลยแฮะ...
...หยิบยางลบให้เราหน่อยได้มั้ย...
เด็กหญิงชี้ไปยังยางลบที่ห่างจากตัวของเขาเองไปประมาณสามช่วงโต๊ะ
เวลาส่งการบ้านครู มักเป็นเวลาที่ห้องวุ่นวายเสมอ
ตัวเขาเบ้หน้า เอื้อมมือไปทางบางลบ ไม่ต้องออกแรงขยับ ก้อนยางลบเคลื่อนที่เข้าสู่มือของเขาในพริบตา
...อ่ะนี่...
เขาในตอนนั้นยังเด็กเกินไปที่จะรู้...
ว่ามนุษย์ทุกคน...
กลัวสิ่งที่ต่างจากตัวเอง...
เด็กหญิงคนนั้นหน้าซีด เบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้..
เธอกรีดร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ
แม้กระทั่งตัวเขายังอุดหู
แต่ตัวเขาในตอนเด็กตกใจ...
ไม่รู้ซักนิดว่าตนทำอะไรผิด...
...นี่ไง...ยางลบเธอ...
เขายื่นให้ แต่เด็กหญิงผวา...
เธอยื่นมืออกมารับยางลบ.. มือเล็กนั้นสั่น...
...เป็นอะไรคะ?...ปรเมศ...แกล้งเพื่อนเหรอ?..
..ผมเปล่านะ...ก็ผมหยิบยางลบให้เธอ...แล้วเธอก็ร้อง...
...ภู...ก็ภู...ทำให้ยางลบลอย...
มือทั้งสองของเขากำแน่นเขาหากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ...
ทิวทัศน์รอบข้างมืดลงอีกครั้ง...
เมื่อซักครู่ตอนเขาอยู่ราวป.1...
เพราะงั้นต่อมาก็คงราวป.6....
เป็นจริงดังที่คาด...ใจของเขา...เขาต้องรู้สิ...
ตัวเขาในเวลานั้นนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ฟังเพลงแล้วเสสายตาออกไปมองเมฆ...
มือของเพื่อนหัวโจกประจำห้องกระชากหูฟังของเขาไป...
...ฟังเพลงอะไรว่ะเนี่ย? แม่งหรูนี่หว่า...
เขาเหลือบมองด้วยหางตา ดึงหูฟังคืนมา แม้รู้ว่าจะทำให้มันขาดออกจากกันด้วยแรงมหาศาลของเพื่อนคนนั้นก็ตาม
...แล้วไง...
เจ้าเด็กหัวโจกแสยะยิ้ม..
เวลาพักที่ทั้งห้องเงียบนั้น...เสียงกระซิบกระซาบของมันกังวานไปทั่ว
...เอาตังค์มาแบ่งกันใช้ทีดิ...
เขาเหลือบมองมันด้วยสายตาหยามเหยียด ยัดเครื่องเล่นเพลงลงในกระเป๋าแล้วกล่าวลอยๆ...
...ไม่จำเป็น...
คู่สนทนาขมวดคิ้ว ไม่เคยมีใครขัดใจมันมาก่อน
...เฮ้ย!รุมแม่งเลย!...
เขาเหลือบตามองอีกครั้ง แล้วหันกลับไปมองฟ้าต่อ
...มึงกล้ายังไงเมินกู?...
...ให้ฉันเตือน...อย่าขยับดีกว่า...
ปลายคัตเตอร์พลาสติกขนาดเล็กจ่ออยู่ที่คอของเด็กคนนั้น มันผวาเล้กน้อยมื่อปลายคัตเตอร์เริ่มจมลงไปในเนื้อ
...เดี๋ยวคัตเตอร์ก็บาดเอาหรอก...
...เหวอ!...
...มึงเป็นตัวเชี่ยไรว่ะเนี่ย!...
คำพูดแบบนี้...
สายตาแบบนี้...
เขาขบกรามข่มความโกรธ...
นึกอยากจะพุ่งเข้าไปหาไอ้อ้วนในความทรงจำเหลือเกิน...
คราวนี้...ทิวทัศน์ไม่ได้เปลี่ยนไปอย่างเชื่องช้า..
แต่กระชากรวดเร็ว...
ราวภาพเวลาระหว่างนั้นช่างเป็นห้วงที่เลยร้ายจนไม่อยากจะเห็นอีก...
เขาเจอที่หยั่งเท้าอีกครั้ง ความมืดของยามราตรีในใจกับแสงสว่างของเสาไฟข้างถนนปรากฏสู่ครรลองสายตา
...ที่นี่มัน...
เขาเห็นเด็กผู้หญิงอายุราวสิบสองนอนอยู่กลางถนนตัวแดงฉาน รอบๆก็มีแต่เลือดสาดกระจายไปทั่ว..
สายฝนห่าใญ่สาดเทลงราวจะชะล้างคราบเลือดรอบๆนั้นให้หมดไป...
แล้วที่นั่งอยู่ตรงนั้น...
เขาเอง...
เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ ข่มความหวาดกลัวและอารมณ์อื่นใดลงไว้ใต้ลึกสุดของจิตใจ
เสียงฝีเท้าตึกตักดังขึ้นไกลออกไป..
รู้โดยไม่ต้องแม้มอง...
วันนั้น...
ที่เขาทำให้เพื่อนคนสำคัญในชีวิตต้องเกือบตาย..
สายลมบิดพริ้วกระชากเขาไปอีกครั้ง
ภาพที่เขาเห็นคือ..
ภาพของเขาเมื่อตอนจบม.3ยืนอยู่หน้าโณงเรียนลูกบาศก์
เขาจบแล้วหลับตาลงแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เขาเห็นเธอ...
ยืนหันหลังให้เขาพร้อมเสียงฮัมเพลงที่ดังไปทั่ว อากัปกิริยาที่แม้ไม่เห็นหน้าก็รู้ว่าเธอกำลังยิ้มอารมณ์ดี
ภูยิ้มช้าๆ...
"พี่ชาย...พี่ชาย...ไอ้พี่ภูโว้ย!"
เสียงปลุกทำให้เขารู้สึกตัว
แต่ยังคงนอนหลับตาอยู่เช่นนั้น
จนกระทั้งเสียงระลอกสองดังมาอีก
"ไอ้พี่ภู!ไอ้พี่งี่เง่า!ตื่นสิเว้ยเฮ้ย!"
"เออๆได้ยินแล้ว!ปลุกอะไรหนักหนาฟะ!"เขาลุกขึ้นนั่งทันที เห็นน้องสาวตัวดียิ้มแยกเขี้ยวอยู่ปลายเตียง
"คนอุตส่าห์เป็นห่วง!นึกว่าเมื่อคืนไปกดใครเค้ามาจนนอนไม่พอซะอีก!"
..ดูมันพูด..
"ไม่ได้ไปกดใครมาเฟ้ย!ช่างมันเถอะน่า!แล้วเข้ามาในห้องโดยไม่ขออนุญาตเนี่ย อย่านึกว่าจะเนียนได้นะ!"
แม่คุณแลบลิ้นใส่คำต่อว่านั้นแล้วเดินออกไป กล่าวส่งท้ายกลับมาว่า
"ยืมโดไปอ่านสองเล่มนะพี่ แล้วก็มีคนเขาให้เขียนเรื่องใหม่ด้วยแน่ะ"
"ครับคุณผู้จัดการ!"
เสียงปิดประตูดังปึงไล่หลังมา เขาเอื้อมมือไปเปิดวิทยุแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
สายฝนเบื้องนอกปรอยลงมาเบาๆ...
ลมที่พัดเอาความเย็นและกลิ่นฝนมาด้วย...
เสียงไวโอลินค่อยๆดังขึ้นรับกับเสียงนักร้องหนุ่มในวิทยุ...
แช้มช้า...เศร้าสร้อย...
พอๆกับเขาในเวลานี้...
..เคย...บ้างไหม เหมือนว่าใจจะหาย เวลาเห็นฝนพร่ำ
...บรรยากาศแบบนี้ใครมีอดีตคงเหมือนกัน...
...ความทรงจำกลับมาทำร้ายหัวใจ...
...กลับไปนึกถึงบางคน เป็นอยู่ทุกครั้ง...
...ใจมันยังมืดครึ้มเหมือนฟ้าที่มืดมน...
...แต่ละครั้งที่ฉันหายใจ ไม่เคยไม่ทุกข์ทน...
...คนที่ดูเข็มแข็งที่จริงปวดร้าว ซ่อนมันเอาไว้น้ำตา ...
...ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย มีใครบ้างจะเห็น มีใครบางความรู้สึก...
...ที่คาทุกอย่าง เกาะกินจนหนาวไปถึงขั้วใจ...
..ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย แม้ว่าฝนจากฟ้าจะซาไป...
..มันก็ยัง ไม่ยอมแห้งไป จะหยุดตกเมื่อไร ไม่รู้ ...
...ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย มีใครบ้างจะเห็น มีใครบางความรู้สึก..
...ที่คาทุกอย่าง เกาะกินจนหนาวไปถึงขั้วใจ...
...ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย แม้ว่าฝนจากฟ้าจะซาไป...
...มันก็ยัง ไม่ยอมแห้งไป จะหยุดตกเมื่อไร ไม่รู้...
...อยากจะลืม แต่กลับยิ่งจำ สายฝนยังพร่ำในใจ ...
เขาหลับตาลง..
...ขอหลับอีกซักตื่นแล้วกัน....
...พอตื่นมา...
เขาจะได้มีแรงทำอะไรต่อไป...
และอาจไปหาอัลบั้มของVietrio มาฟังด้วย....
-*-*-*-*-
ทำไมชื่อของน้องสาวภูไม่ปรากฏเสียที?
เพราะยังนึกไม่ออกเลยก๊าบ~
ตอบธีนิดนึง หมายถึงชื่อเล่นน่ะธี ชื่อจริงน่ะคิดออกนานแล้วล่ะ = ="
แล้วก็
เพลงที่ภูฟังในตอนจบคือเพลงนี้ครับ
ผู้ชายในสายฝน - Vietrio Feat. รุจ เดอะ สตาร์
จิ้มเพื่อฟังครับ
http://www.imeem.com/nabiya-2u/music/Eysu6f3w/vietrio_feat/
edit @ 3 Aug 2008 22:10:13 by @arrow@ & Puu
