@arrow@[Howling] & Puu : เดินหน้าพัฒนาฝีมือ ฮัดช่า~!

เอิ๊กลุ้นด้วย

เปิด ems อารมณ์ตื่นเต้นเหมือนเปิดจดหมายรัก กรั่กๆๆ

อะไรฟะ? อะไรแจ๊คๆ

ทำไมฉันไม่รู้เรื่องฟะ? มันคืออะไร?

รู้อย่างเดียว อีทงเฮน่ารักสุดจะทานทน!

ฉันอยากหัดวาดรูปมากเลยเธอ

แต่พอฉันแตะคอมพ์ ฉันก็ไปทั้งวัน= =

รู้สึกฉันไร้สาระมาก -แต่ฉันก็ยังทำ-

แล้วเกรดเทอมนี้ฉันจะได้เท่าไหร่เนี๊ยะ???

เคยได้ยินมาว่า...ถ้ากล้าที่จะฝัน ก็ต้องกล้าที่จะรับผิดชอบต่อความฝันนั้นด้วย

ถ้าแกชอบ...ถ้าแกรัก ก็พยายามต่อไป

คิดมากก็ไม่ดีนะ มันจะเจ็บปวดและท้อแท้เปล่าๆ

รู้น่า~ ว่าไม่คิดมากน่ะมันทำยาก

แต่มันไม่มีใครในโลกนี้หรอกวะที่เกิดมาแล้วเดินได้เลย (เว้นพระพุทธเจ้าท่านไว้สักองค์)

บางคนอาจจะเดินได้เร็ว บางคนอาจจะเดินได้ช้า

แต่สุดท้ายก็เดินได้เหมือนๆกัน

ตอนนี้แกอาจจะยังทำสิ่งที่แกชอบได้ไม่ดีเท่าคนอื่นๆ

แต่พูดจริงๆ เรื่องแบบนี้ฝึกฝนกันได้(ถ้าหมายถึงการวาดรูปน่ะนะ)

หรือไม่...ก็ทำให้มันเป็นสไตล์ของเราซะเลย

ไม่เห็นเรอะแก พวกรูปประกอบหนังสือเดี๋ยวนี้ ใช่ว่าจะมีแต่พวกรูปวาดสวยๆอย่างเดียวซะเมื่อไหร่

รูปบางรูปธรรมดามาก เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆวาด แต่ทำไมเรามองแล้วมันน่ารัก

เพราะมันเป็นสไตล์ของเค้าไง แล้วก็เพราะ...เค้าใส่ใจลงไปในงานวาดของเค้าด้วย

เหนื่อยนักก็พักหน่อย ถ้ากังวลมากก็ลองหยุดทำสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ดูซักพักสิ

สุดท้าย ถ้าหัวใจมันบอกว่า ฉันหยุดไม่ได้ ฉันรักในสิ่งนี้

ก็ทำต่อไปเถอะ ไม่มีอะไรที่มีความสุขเท่ากับการได้ทำสิ่งที่รักหรอก

เห็นฉันเป็นพวกไร้สาระแบบนี้ แต่แกรู้ไหมว่าสิ่งที่ฉันชอบที่สุดก็คือการเขียนนิยาย(ฟิกนั่นแหละ)

เมื่อก่อนฉันเคยเครียด ทำไมแต่งฟิกแล้วไม่มีคนมาอ่านเลยวะ หรือถ้าจะมีก็น้อยกว่าที่ใจอยากได้เหลือเกิน

แต่ฉันก็ไม่แน่พอที่จะเลิกเขียน ถึงได้ยังเขียนมาเรื่อยๆ

มันก็แทบจะไม่มีจบหรอก ฟิกฉันน่ะ เนื้อเรื่องก็ไม่แปลกใหม่ ซ้ำซากจนเซ็งตัวเอง แถมคนอ่านฉันก็น้อยจะตายไป

แต่ที่ฉันยังเขียน...เพราะฉันมีความสุข

แค่ได้ลงมือพิมพ์เรื่องที่ฉันคิด ฉันก็มีความสุขแล้ว

สรุป...การได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก ...มันเจ๋งว่ะ

เวลาช่วยฝึกฝนคนโว้ย เอ็งต้องสู้ต่อไป

มองคนอื่นให้เป็นแรงผลักดัน อย่ามองแล้วดูถูกตัวเอง

รู้ว่าทำยากน่า ~ เพราะฉันเองก็ยังทำได้แค่บางครั้ง

แต่ถ้าทำได้ ตัวแกจะมีความสุข

ไฟท์ติ้งเว้ยเพื่อน ฉันเป็นกำลังใจให้แกเสมอ

ส่วนเรื่องวาดรูป อืมมม ฉันถนัดแต่นั่งวาดในคาบสังคมว่ะ ก๊ากก (เจริญละมึง- -'')

เอาเป็นว่า...สู้โว้ย!!!

P.s. ที่ฉันเวิ่นมานี่ ใช่เรื่องเดียวกับที่แกกังวลรึเปล่าวะ?- -'' ไม่ใช่ก็หน้าแตกฉิบลอส แต่เอาเหอะน่ะ ยังไงก็เอาไปประยุกต์ใช้ได้กับทุกเรื่องแหละวะ เนอะ ~

P.s.2 เกือบลืมที่แกเวิ่นไว้ตอนแรก

อัจฉริยะกับคนธรรมดา ต่างกันที่บุญเก่า(มันมายังไงวะ- -'')

แต่แกรู้ป่ะ? อัจฉริยะน่ะ ต่อให้มันเก่งแค่ไหน ทำบุญมาแต่ชาติปางก่อนขนาดไหน...

ถ้ามันไม่ลงมือทำ...มันจะเป็นอัจฉริยะได้ยังไงล่ะวะ?

อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับลงมือทำหรอก^^ ตอนนี้แกก็ทำแล้วนี่...

ความสำเร็จอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลหรอก เชื่อฉัน ~ ขอเพียงแค่พยายามเท่านั้นพอ^^

สู้ว้อย ~

นั่นแหละ ต้องอย่างนั้น ชีวิตมันต้องสู้~ คนสู้ชีวิต-w-

สำหรับ "เอสเจมาแล้ว"

อยากบอกว่าบัตรถูกกว่าปีที่แล้วว่ะแกT_T ฉันดีใจมาก

ปีที่แล้วมันมี แปดร้อย พันห้า สองพันห้า สามพันห้าไม่รู้มีเปล่า แล้วก็สี่พันห้า แล้วก็หกพัน! เน้นๆว่าหกพัน

ปีนี้ยังมีหลากหลายทางเลือก รู้สึกดีใจกว่าเยอะTOT

ที่สำคัญคือไม่ได้กลับบ้านอะ กระซิกๆ

อยากกลับบ้าน รอคอยวันกลับมาตลอดเลยนะ

แต่นี่มันดัน...โฮกกก งี้ฉันคงไม่ได้กลับแล้วT_T

เศร้าสุดตรีนนน

อย่าเลยแก

ฉันไม่ชอบเหมือนใครว่ะ ฮ่าๆๆๆ

คาราวะคุณเม้นต์ สี่ ถูกต้องตามนั้นเลยเธอขา

ความผิดเราหรือที่เกิดมาไม่อัจฉริยะ (ใช่,ชาติที่แล้วอาจทำบุญมาน้อยไปหน่อย)แต่แล้วไงล่ะ? ถมด้วยความพยายามกับใจรักสิ

ไม่ใช่"ต้องใช้เวลา" แต่เป็นถามตัวเองว่าพยายามพอแล้วหรือยัง?

ถ้ายัง เอาเวลาบ่นๆไปพยายามให้มากขึ้นดีกว่าไหม?

ยาก.. ใช่ มันยาก แต่อะไรที่ได้มาเปล่าๆปลี้ๆบ้าง?

ไม่ได้บอกว่าห้ามท้อ มันเป็นธรรมชาติของปุถุชน เพียงแต่อยู่ที่เราว่าจะจัดการความท้อยังไง เอามาใส่หัวให้เจ็บใจเล่น? หรือห่อทิชชู่ทิ้งลงชักโครกแล้วพยายามต่อ


เอดิสันพลาดร่วมหมื่นครั้งในการผลิดหลอดไฟ


กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จภายในวันเดียว



อย่าลืมความเป็นตัวเรา เราอัจฉริยะด้วยสิ่งที่เราเป็น มันง่ายกว่าการวัดรอยเท้าคนอื่นนะ

วันนี้ยืนด้วยรอยเท้าเล็กๆของเรา วันข้างหน้าจะเป็นรอยเท้าที่ลึกและมั่นคง

และเป็นรอยเท้าของเราเอง

แวะมาคารวะชมพู่กะเม้นต์บน

ขอยกคำโบราณคร่ำครึมาหน่อยแล้วกัน

ความสำเร็จ มาจากพรสวรรค์ 0.01%
ส่วนอีก 99.99 % มาจาก "พรแสวง"

สู้ต่อไปเถอะ ไอ้เพื่อนรัก

มาเติมให้มันครบสิบเม้นท์ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

5555