ฉัน+พวกแก=พวกเรา
posted on 20 Feb 2009 19:42 by belivedream20 กุมภา 2552
ม.3เบญจมฯครับ วันนี้วันอะไรเอ่ย..
ไม่ใช่วาเลนไทน์
ไม่ใช่วันเฉลิมฉลอง
ไม่ใช่วันใดที่ใครรู้...
แต่เรารู้ใช่ไหม...
วันนี้เป็นวัน"ปัจฉิมนิเทศ"...
วันที่พวกเราจะได้เป็น"พวกเรา"วันสุดท้าย
วันที่พวกเราจะได้กอดกันแบบนี้ คุยกันแบบนี้ ส่งยิ้มให้กัน หัวเราะด้วยกัน ด่ากัน เป็นครั้งสุดท้าย
(อื้อ,ไม่นับวันสอบ เพราะพวกเราคงไม่ได้ทำแล้วใช่มั้ย)
สุดท้ายแล้วนะ
สุดท้ายแล้ว
จะไม่มีการมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อลอกการบ้านให้ทัน
จะไม่มีเสียงออด ตึ๊ง ตึ่ง ตึง ตึ่ง ให้ได้ยินแล้วรีบตาลีตาลานลงมาเข้าแถวเคารพธงชาติ
จะไม่มีเสียงร้องเพลงประจำโรงเรียน กับอีกเพลงที่ได้ยินมาสามปีแต่ก็ยังจำเนื้อร้องได้ไม่มาก
จะไม่มีเสียงพูดหน้าเสาธง
จะไม่มีเสียงพูดคุยของพวกเราในแถว
จะไม่มีพี่ๆมาคอยเช็คการเข้าแถว
จะไม่มีการย่อยืดเมื่อโดนทำโทษ
จะไม่มีพวกเรากอดคอกันขาเปลี้ยขึ้นห้อง
จะไม่มีคอมพิวเตอร์หน้าห้องที่พวกเรากระทำย่ำยีจนพัง
จะไม่มีคอมพิวเตอร์หลังห้องที่พวกแกลงดอทเอกับเคาท์เตอร์ไว้เล่นกัน
จะไม่มีเสียงพร่ำบ่นของอาจารย์เมื่อเห็นภาพนั้น
จะไม่มีพวกเราที่ลงไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน คุยกันจนเกือบหมดเวลาพัก
จะไม่มีคาบที่ต้องคอยส่งต้นทางไปดูเพื่อทำตัวเรียบร้อยเมื่ออาจารย์มา
จะไม่มีเสียงโห่ฮาเมื่อหมดเวลาเรียน
จะไม่มีเสียงหัวเราะตอนเรานั่งคุยกัน
จะไม่มีการเร่งรีบลงเมื่อภารโรงเดินขึ้นมา"วิ้ง"ว่าพวกเราไม่ยอมลงจากอาคาร
จะไม่มีเสียงคุยใต้ตึกแห่งนั้น
จะไม่มีเสียงร่ำลา เสียงถามว่า"การบ้านมีอะไรบ้าง"ตอนที่ฉันจะจากมา
จะไม่มียามดึกที่เฝ้ารอยามเช้าเพื่อจะไปเจอกันอีก
จะไม่มีเสียงทักทายยามเช้า
จะไม่มียามเช้าที่ฉันเดินยิ้มเข้าไปในห้องแล้วตะโกนถามว่า"ส่ง 'ไรบ้างวะ?"
จะไม่มีเสียงล้อชื่อพ่อชื่อแม่ที่ปิดแทบตายแต่ก็ดันรู้กัน
จะไม่มีเสียงบ่นของอาจารย์
จะไม่มีเสียงโห่เมื่อบอกว่าวันนี้สอบ
จะไม่มีเสื้อคอซอง
จะไม่มีจุดปักที่อกซ้ายสามจุด
จะไม่มี"เรา"...
จะไม่มีอีกแล้วนะ...
ไม่มีอีกแล้ว...
ใจหาย...ใจหาย...
สามปีที่ผ่านมา แต่ความทรงจำแบบนี้เพิ่งจะเกิดขึ้นแค่ปีเดียว
สองปีก่อนนี้ พวกเราอยู่ในห้องกว้าง
สายสัมพันธ์ของพวกเราจึงไม่อาจเชื่อมถึงกัน
หนึ่งปีนี้ ห้องพวกเราแคบลง
พวกเราสามารถเชื่อมสายสัมพันธ์กันได้ แน่นแฟ้น ยาวนาน
มองหน้ากันได้มากขึ้น
"รัก"กันมากขึ้น
พวกเราผ่านเรื่องต่างๆมาด้วยกัน
จนรักกันขนาดนี้
วันนี้,ฉันคิดไว้ว่าจะร้องไห้
จะทำให้พวกแกทุกคนร้องไห้-ให้หนักเลย
แต่,วันนี้ เป็นฉันที่ร้องไห้หนักที่สุด
ฉันลุกขึ้นยืนพูด ทั้งที่เสียงสั่นพร่า ทั้งที่ขอบตาร้อนผะผ่าวมีน้ำตาคลอหน่วง
ฉันพูดได้ซึ้งไหมนะ?ฉันไม่รู้ เพราะฉันไม่ได้พูดทุกอย่างที่อยากพูด
น้ำตามันกดคำพูดของฉันให้กลืนหายไปในลำคอ
ฉันจะย้ำตรงนี้นะ,อีกครั้งหนึ่ง
"สามปีที่ผ่านมา ฉันมีความสุขมาก ขอโทษถ้าทำผิดพลาดไป ด่าแรงบ้าง อะไรบ้าง ขอบใจที่ให้อภัยเสมอ สามทับสองทุกคน ฉันดีใจที่มีพวกแกอยู่ข้างๆ"
สิ่งที่ฉันพูดไป ไม่อาจแทนความรู้สึกใดได้เลย
มันน้อย น้อยเกินไป
ทำไมเราไม่สนิทกันให้เร็วกว่านี้?
ทำไม?
แต่ถ้าเรารู้ตัวก่อนหน้านี้ก็จะยิ่งเศร้าหรือเปล่า?
เวลาช่างแกล้ง โชคชะตาช่างน่าขัน
เป็นตลกร้ายของโชคชะตา
ทำให้เรารักกัน แล้วพรากเราออกจากกัน
ทำให้เรารู้ได้อย่างเชื่องช้าว่าทุกคนมีข้อดี
ปิดบังเสียแสนนานว่าทุกคนเป็นเพื่อนที่แสนดี
กาลเวลาอันยาวนานนั้น...เพิ่งจะถูกเปิดเผย...
นี่เป็นวันสุดท้ายใช่มั้ย?
เราจะไม่ได้เป็น"เรา"อีกแล้วใช่มั้ย?
ไม่เอานะ ฉันกลัว
หากต้องพรากจากตอนนี้...
หากตื่นมาพรุ่งนี้เช้าแล้วไม่รู้จะเร่งรีบไปเำพื่ออะไร
หากได้สิ่งดีมาแล้วไม่รู้จะอวดใคร
หากฉันต้องห่างจากพวกแก
ฉันพูดไม่เก่งนักหรอก รู้ใช่ไหม?
บางทีอาจจะเก่ง แต่กับเรื่องแบบนี้ ฉันมักจะตกหล่นประโยคสองประโยคทุกครั้งแหละ
ถ้าเขียน มันคงง่ายกว่า
ให้้พวกแกอ่านกัน
เก็บไว้ชั่วนิรันดร์
ตอนกลางวัน
ทำไมฉันถึงร้องไห้?
ทำไมฉันถึงเห็นทุกภาพความทรงจำของพวกเรา?
ทำไมล่ะ??
ทำไม ทำไม
ทำไมฉันถึงรักพวกแกขนาดนี้
ไม่มากพอที่จะตายแทนได้
แต่รักมากพอที่จะตายพร้อมกับพวกแกได้
รัก รัก รักพวกแก รักพวกแกมาก รักมากที่สุด
ฉันอยากจะพูดคำนี้ซ้ำๆ
ซ้ำไปเรื่อยๆ
พวกแกจะรู้มั้ยว่าฉันรักพวกแก?
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันไม่อยากให้เราจากกัน
จะรู้มั้ย?
ว่าแม้แต่ตอนที่ฉันพิมพ์อยู่นี่ ฉันก็ยังร้องไห้
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันจะไม่มีวันลืมพวกแก
จะรู้มั้ย?
ว่าพวกแกคือเพื่อน คือห้องที่ดีที่สุดของฉัน
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันรักพวกแก คิดถึงพวกแกมากขนาดนี้
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันไม่เคยเห็นวงที่ใหญ่ขนาดนั้น-บรรจุคนทั้งห้องมาก่อน
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันไม่เคยเห็นห้องที่กอดคอกันกลุ่มใหญ่ขนาดนั้นแล้วร้องไห้พร้อมกันทั้งห้อง
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันได้ยินทุกเสียงสะอื้น และได้เห็นทุกหยดน้ำตาของพวกแก
จะรู้มั้ย?
ว่าฉันจะเก็บมันไว้ชั่วนิรันดร์
จะรู้มั้ย?
ว่าตอนนี้ฉันน้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว
จะรู้มั้ย?
ว่าตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าพวกแกมีค่าขนาดนี้
จะรู้มั้ย...
ว่าตอนนี้ฉันคิดถึงพวกแกทุกคนทุกลมหายใจ
จะรู้มั้ย....
จะรู้บ้างรึเปล่า...
ว่าพวกแกไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำของฉันได้เลย
คราบน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้ในวันนี้ ฉันจะเก็บใส่กล่อง
จะเปิดออกเมื่อฉันท้อ ฉันจะคิดถึงพวกแก
เป็นกำลังใจสุดท้ายของฉัน
ฉันไม่อยากให้เราร่ำลากันด้วยคราบน้ำตา
อยากให้ร่ำลากันด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ตบหัว ด่า ล้อชื่อแม่
เหมือนว่าพรุ่งนี้เราจะตื่นมาเจอกันอีก
ทั้งที่ในความเป็นจริงไม่ใช่....
จะไม่มีเช้าที่เราเฝ้าคอยอีกแล้ว....
ภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลาในตอนนี้
คือภาพที่พวกเราหัวเราะไปด้วยกัน ร้องไห้ไปด้วยกัน ยิ้มไปด้วยกัน รู้สึกถึงสิ่งต่างๆไปด้วยกัน
มันทำให้ฉันร้องไห้...
มันทำให้ฉันเกลียดกาลเวลา...
ฉันไม่อยากจากพวกแกไป
ได้แต่พร่ำบอกตัวเอง...
เพราะมันเป็นไปไม่ได้...
แต่ฉันมั่นใจ
ว่าพวกแกจะอยู่ตรงนั้นเสมอหากฉันมองกลับไป
ภาพสุดท้ายที่ฉันจะเก็บ คือรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของ"พวกเรา"ที่จะไม่ยี่หระแม้เป็นวันสอบ
พวกแกเป็นเพื่อนที่ทำให้ฉันรู้ว่าการฟังเพลงเศร้ามันร้องไห้ได้มากขนาดนี้
พวกแกเป็นเพื่อนที่สอนให้ฉันรู้ถึงโลกอีกใบที่มีแต่พวกเรา
พวกแกเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด...
สัญญากับฉันได้มั้ย?
จะไม่ลืมกันไม่ว่านานแค่ไหน
ฉันสัญญานะ
ฉันจะรักพวกแก ไม่ว่าเมื่อไหร่
จะคิดถึงพวกแกไม่ว่าตอนไหน
ฉันจะอยู่ตรงนี้ เมื่อพวกแกต้องการ
จะมีไหล่ไว้ซับน้ำตา
จะมีเสียงไว้พูดปลอบ
จะมีดวงตาไว้เฝ้ามองแผ่นหลังพวกแก
จะมีหัวใจเพื่อจดจำพวกแก
สัญญากับฉันนะ
ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
ได้ไหม?สามทับสองเบญจมราชรังสฤษฎิ์รุ่นหนึ่งร้อยสิบหกปีทุกคน...
ทั้ง...
นพ ชนนันทร์ วิรัชกุล
เอ็ม ฐาณิศร์ ตันดำรงพงศ์
นัท[ปราชญ์] ณัฐพงศ์ โตเจริญ
ภูมิ จอมพจน์ วงศ์เพชรอักษร
เบญ(พล) เบญจพล เบญจภัทรวรกุล
ปุ่น ปุญญพัฒน์ ธีระรังสิกุล
เอิร์ธ ภวินท์ วิรุณราช
เซล ภาณุ น้อยสุวรรณ
เอก ราเมศ สุวรรณทัต
เอ็ม ศิกวัส ญาณพานิชย์
ชมพู กุลจิรา โรจน์ไพศาลกิจ
เจน เจนจิรา มะเหศวร
ฐา(ณัฐ) ฐานิการ์ บุญวัฒน์
เฟิร์น ณัฐรดี เขตรใหญ่
กุ๊ก ปุณณมา เมธีกุล
พัตเตอร์ พัชรียา เมฆะสุวรรณดิษฐ์
หมี(พลอย) ลักษมี เพิ่มพูลทรัพย์
เอ๋ย ศิริกานต์ เกตุผดุง
ทิพย์ สุทธิศรี สุขสำราญ
มิก กฤติน วารีอุดมทรัพย์
ก้อง(ไปร์ท) ก้องภพ รุ่งเดช
เล่ คมสันต์ เสนีย์ศรีสกุล
หวัน(มาร์ช) ตะวัน วรรณพุต
ธรรม์ ธรรม์ บูรพวัฒน์
โม(แตงโม) นัทธพงษ์ เลิศอำนวยโชค
เก่ง พงษ์ดนัย สวัสดิวงศ์
แบงค์ วิชญพงษ์ แก้วพิทักษ์
ยอ(หมูยอ) สกุลเทียน เทียนทองศิริ
ฟาง อานนท์ อินทรมาลา
ฉันเอง,แอล ปัณณิกา พูลสวัสดิ์
เกรซ รัตนาภรณ์ ชัยกิตติภรณ์
เตย กัญญารัตน์ รัตนชูวงศ์
จูน ตวงรัตน์ สุวรรณเจริญ
แต๊ง ธันยพร ศิริจันทรดิลก
อุ๋ม ปภาณิน มิตะมา
แวน ภัชรีย์ วัฒนภิญโญ
กาญจน์(แก้มกาญจน์) วสุนันท์ ศิริโภคาธิรัตน์
ปี๊บ(พลอย) วีรตี แตรวิจิตร
สามสิบแปดคน
นี่คือ"พวกเรา"ทั้งหมด
นี่คือ"หัวใจของฉัน"ทั้งหมด
พวกแกเท่านั้น ที่ฉันจะไม่มีวันลืม
ฉันรักพวกแกนะ
มากเท่าที่จะมากได้
พวกแกจะตราตรึงในจิตใจของฉันด้วยหยาดน้ำตาและเสียงหัวเราะ
จะเรียกว่าเพื่อนจนนาทีสุดท้าย
ขอบใจที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมา
ขอบใจที่อภัยเสมอมา
ขอบใจที่พูดทุกๆสิ่ง
ขอบใจที่ร่วมร้องไห้
ขอบใจในเสียงหัวเราะ
ขอบใจในเสียงสะอื้น
ขอบใจในมือนั้นที่กุมมือของฉันเอาไว้
ขอบใจในดวงตานั้นที่รื้นไปด้วยน้ำตายามเมื่อมองมาที่ฉัน
ขอบใจในอ้อมกอดนั้นที่รับฉันไว้อย่างอ่อนโยน
ขอบใจในหัวไหล่ที่ให้ฉันซับน้ำตา ทั้งๆที่ฉันก็รู้ว่าไหล่ของฉันก็เปียกน้ำตาของพวกแก
ขอบใจในสมุดเล่มนั้นที่เขียนถึงฉัน
ขอบใจในสมุดอีกหลายๆเล่มที่ให้ฉันเขียน
ขอบใจในของทุกชิ้น
ขอบใจนะ...
ในความเป็นเพื่อนตลอดสามปี...
พวกแกคือโลกของฉัน
พวกแกคือหัวใจของฉัน
อย่าปาดน้ำตาหยดนั้นที่หล่นลงมาในวันนี้
ปล่อยให้มันตราตรึงเอาไว้ในใจ
ฉันยินดีร้องไห้เพื่อพวกแก
หยดน้ำตา,หัวใจ
มีแค่นี้นะ ที่ให้ได้
ฉันยังมีชีวิตของฉัน หัวใจของฉัน
เช่นเดียวกับที่แกมีชีวิตของแก หัวใจของแก
ซักวันหนึ่ง เมื่อเราเจอกันอีก
เอ่ยปากเรียกว่า"เพื่อน"
แล้วฉันจะเอ่ยคำว่า"รัก"กับพวกแกอีกครั้ง
เพราะพวกแกคือของขวัญชิ้นสำคัญที่ท้องฟ้าได้มอบให้ฉัน
"ฉันรักพวกแกนะ" มากเท่าที่จะมากได้ มากเท่าชีวิต มากเท่าที่จะไปตายด้วยกันได้
จะไม่ยอมลืม ทุกอย่างของ"พวกเรา"
ฉันดีใจที่ในวันนี้พวกเรากอดคอกันทั้งห้องโดยที่ไม่มีห้องไหนทำเหมือนเรา
ฉันดีใจที่มีพวกแกอยู่เคียงข้างเสมอมา
ฉันดีใจที่พวกเราต่าง"พิเศษ"กว่าทุกคน
สามปีนี้ คือสิ่งที่มีค่าที่สุดของฉัน
ฉันอยากพูดอีก พูดอีกเยอะๆ
แต่ฉันพูดไม่ออกแล้วล่ะ
จะบอกผ่าน..บทเพลงพวกนี้...
Bye - สิงห์เหนือเสือใต้.mp3 - Bye
เฮ้เธอ ก่อนโบกมือลา ขอร้องเธอทบทวนบางอย่างที่เราสัญญา
ว่าจะไม่ลืมแม้วันข้างหน้าทุกสิ่งทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป
สัญญานะจะไม่ลืมเลือนว่าเพื่อนคนนี้คือใคร
และขอให้จำขึ้นใจว่าไม่มีใครใดอื่น
จริงใจกับเธออย่างนี้ เท่ากับเพื่อนเก่าเพื่อนซี้ในเมื่อวานซืน
และคนที่หยัดยืนเคียงข้างเป็นเพื่อนไม่เป็นอื่น และจะเป็นอย่างงี้เสมอไม่ว่าในพรุ่งนี้หรือวันมะรืน
และฉันไม่คืนคำหรอกเพื่อนรักไม่ต้องเขิน ไม่เคยจะพูดออกไป ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เขิน
และฉันก็กลั๊วกลัวเธอจะไปคิดว่าผิวเผิน เวลาจะไม่มีอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกยังมากเกิน
จะพูดไปเพลิ๊นเพลิน ว่าทางเดินมันจบตรงนี้ละ
ประตูบานเก่าปิดลง ประตูบานใหม่ก็เปิดขึ้นแล้วล่ะ
เมื่อเธอต้องไปลำพัง ก็จงดูแลตัวเองดีๆนะ
และเจอกันใหม่อีกครั้งเมื่อเป็นผู้ใหญ่ ฉันมั่นใจ..
ว่าเธอจะแข็งแรง กว่าเมื่อก่อน
จะมีวันที่ดี อย่างที่เคยฝันเอาไว้เมื่อก่อน
ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆตลอดมา
แม้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไง เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ..
คือความงดงาม ที่ไม่มีเลือนลาง
และเข็มนาฬิกาที่มันเคลื่อน ก็พาเรามาจนถึงวันที่ตัวฉันเองก็อยากเลื่อน
ถึงเวลาที่คำว่าเพื่อน ต้องตามหาสิ่งที่ตัวเชื่อ
หยิบปากกามาเซ็นต์เสื้อว่าในทุกเมื่อที่น้ำตาทำแก้มของเธอเปื้อน
มันจะเป็นเรื่องธรรมดา ความเศร้าไม่เคยมาแตะ ทีมีก็แค่พระศาสดา
เมื่อเรายังเป็นแค่คนที่ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา ขวากหนามและอุปสรรคจึงกลายเป็นสิ่งที่ตามมา
การจากลาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้น..สิ่งใหม่ๆ
โลกนี้มันกว้างใหญ่ เกินกว่าที่เราจะแขวนเอาไว้บนไหล่
ข้างนอกมีความฝันใฝ่ ยืนรอยให้เธอไปคว้าไขว่
และฉันจำนวนของมันมีเยอะ กว่าที่เราสองจะนับได้ถ้วนว่ามีเท่าไหร่
เมื่อกบ 2 ตัว แยกกันออกจากกะลา
ฉันจึงเก็บมิตรภาพเจือจางกับหมึกปากกา
เขียนข้อความถึงตรงนี้ ว่าไกลห่างนับหมื่นลี้
แต่ ซอโซ่ กอดคอไม้โท และสระอี ยังเหมือนเดิม
เธอจงจำไว้เพื่อนซี้ แม้จะยังมีผลสมการที่เราโบกมือบ๊ายบาย
ให้ความเป็นเพื่อนเป็นสัมปทานกับสิ่งดีๆ และร้ายๆ
เขียนคำลาตั้งยืดตั้งยาว เพียงอยากบอกเธอตอนท้ายๆ
ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆตลอดมา
แม้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไง เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ..
คือความทรงจำ งดงาม ที่ไม่มีเลือนลาง
ฟ้าที่ถูกเมฆดำมากั้นบัง ไม่ได้แปลว่าข้างหลังเมฆจะปราศจากซึ่งแสงจันทร์
มันก็คงจะเหมือนดังที่ใครซักคนเค้ากล่าว ..
ว่าเพื่อนแท้มันหายาก เพราะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เราล่องเรือลงลำเดียวกัน มาทั่วทั้งอ่าว แต่แล้วจะมีใครรู้ว่าอ่าวที่ว่ามันอาจจะกว้างแค่กะละมัง
พรุ่งนี้ยังมีอาทิตย์อันร้อนผ่าว และมันคงจะถึงคราวที่ฉันและเธอต้องหันหางเสือเรือกลับเข้าฝั่ง
เพราะฝนทั่งเพื่อให้เป็นเข็มง่ายกว่าหางมในทะเล
เก็บภาพของข้าวมื้อนั้นที่เราแบ่งกันในจานเปล
เก็บเนื้อร้องเดิมๆท่อนนั้นที่เรากอดคอกันร้องเพลง
เหลือเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายที่ฉันจะปล่อยให้บรรเลง
แทนน้ำตาล่วงผลอย จากดวงตาจ๋อยๆ
เก็บสีหน้าหงอยๆ ก่อนโบยมือลาหยอยๆ
ในวันพรุ่งนี้ ที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไป
ผู้คนมากมายเข้ามาแทนเธอกับฉัน
บนกระดาษ ข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้
มันคงสลายกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงบนความว่างเปล่า
บนทางเดินเก่าๆ
บนโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ
ไม่ว่าจะมีใครมาตรงนี้มันก็ยังเป็นที่ของเรา
ก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้ ไม่ลบเลือนไปง่ายดาย
และเพียงเธอยังมีข้อความให้รับรู้
และเมื่อคิดถึงยังมองดูรูปถ่าย
ภาพที่ยังจำกันได้เมื่อเจอกันอีกครั้ง จำไว้ว่าฉันยังมีเธอเสมอไป
ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆตลอดมา
แม้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไง เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ..
คือความทรงจำดี งดงามที่ไม่มีเลือนลาง
Sad หัวใจ - ไอน้ำ
รวดเร็วซะเหลือเกิน
เพิ่งจะเมื่อวานนี้ ที่เรามีเราอยู่ทุกวัน
กอดคอและร้องไห้ จำได้เพิ่งวันนั้น
นี่ต้องจากกันแล้วหรือไง
เคยมีน้ำตาและรอยยิ้มเดียวกัน
ร่วมทางร่วมฝันจนผูกพันกันเท่านี้
ใจคอมันไม่ดี
แค่เพียงคิดว่าจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว
บอกตรงๆ ว่า sad หัวใจ
ไม่อยากจะให้อะไรมันต้องเลยผ่าน
อยากหยุดเวลาไว้นานเท่านาน
ไม่ชอบเลยความห่างไกล
บอกตรงๆ ว่า sad เหลือเกิน
กลัวจะต้องห่างเหินหมางเมินกันไป
สัญญากันได้ไหม
ไม่ว่านานเท่าไหร่จะเหมิอนเดิม
กว่าเราจะรักกัน สุขใจขนาดนี้
ต้องใช้เวลามาเท่าไหร่ เราจะไม่ทิ้งกัน
เนิ่นนานสักเพียงไหน ช่วยย้ำให้ฟังอีกที
เคยมีน้ำตาและรอยยิ้มเดียวกัน
ร่วมทางร่วมฝันจนผูกพันกันเท่านี้
ใจคอมันไม่ดี
แค่เพียงคิดว่าจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว
บอกตรงๆ ว่า sad หัวใจ
ไม่อยากจะให้อะไรมันต้องเลยผ่าน
อยากหยุดเวลาไว้นานเท่านาน
ไม่ชอบเลยความห่างไกล
บอกตรงๆ ว่า sad เหลือเกิน
กลัวจะต้องห่างเหินหมางเมินกันไป
สัญญากันได้ไหม
ไม่ว่านานเท่าไหร่จะเหมิอนเดิม
ฉันดีใจที่มีเธอ - Boyd
ในโลกที่มี ความวกวน
ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน
ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อย
ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ
ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ
จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร
แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ
ฉันดีใจทีมีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร
และฉันรู้และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้
ในอุปสรรค ที่มากมาย
ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย
และอนาคต ในปัจจุบัน และอดีต
ในความเป็นจริงที่ต้องเจอ
แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ
ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร
แต่ฉันรู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้
แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ
ฉันดีใจทีมีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ
แต่ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน
พาย - 02 - ไม่ว่าชีวิตของเธอเป็นแบบไหน.mp3 -
เมื่อไหร่เธอมองไม่เจอใครๆ
เมื่อไหร่ที่เธอทุกข์ใจลำพัง
เมื่อไหร่เธอผิดหวังจากสิ่งใด
อยากให้เธอจงคิดถึงฉัน
แค่เธอโทรมาที่ฉัน
เมื่อเธอนั้นรู้สึกไม่เหลือใคร
เมื่อไหร่ที่เธอต้องเดือดร้อน
ไม่ว่ายังไงจะมีฉันกับเธอ
เมื่อไหร่มีคนดูแลเอาใจ
เมื่อไหร่ที่ใจแข็งแรงดูดี
เมื่อไหร่ที่ชีวิตจะสดใส
ไม่จำเป็นต้องคิดถึงฉัน
ช่วงวันดีๆฉันนั้น
ขอเพียงให้เธออยู่ตรงนั้นไป
เมื่อไหร่ที่เธอปลอดภัยแล้ว
ก็จะเป็นคนสุดท้ายที่จะพบเธอ
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้
ยังเหลือคนๆหนึ่ง ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
เมื่อไหร่ที่เธอปลอดภัยแล้ว
ก็จะเป็นคนสุดท้ายที่จะพบเธอ
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้
ยังเหลือคนๆหนึ่ง ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้
ยังเหลือคนๆหนึ่ง ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
มันไม่เลิกรักเธอ
หนังสือรุ่น - ป้าง
เปิดออกมาดูโดยไม่ตั้งใจ ว่าจะได้เจอรูปเก่า
อยู่ในวันเวลาที่สดใส วันที่มีเราข้างกัน
ภาพเดิมๆก็หวนมา เปลี่ยนเวลากลับไปวันนั้น
ใจก็เหมือนสั่นๆ เกือบลืมกันแล้ว
ต่างเดินกันไปตามทางของใคร แยกไปค่อยๆไกลห่าง
อยู่ดีๆวันนึงก็จางหาย คลาดกันโดยไม่รู้ตัว
แต่เรื่องราวที่สวยงาม อยู่อย่างเดิมไม่เคยหมองมัว
ในหนังสือเก่าๆ หนังสือรุ่นเราเล่มนี้
รูปเธอยังยิ้ม ข้างเธอคือฉัน
เพ่งมองดูนานๆ น้ำตาก็มาคลอๆ
กี่ปีมาแล้ว เธอเป็นยังไงบ้างหนอ
ค่อยๆลืมเลือนกันไป
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
เรื่องราวเหล่านั้นจึงจบลง
รูปเธอยังยิ้ม ข้างเธอคือฉัน
เพ่งมองดูนานๆ น้ำตาก็มาคลอๆ
กี่ปีมาแล้ว เธอเป็นยังไงบ้างหนอ
ค่อยๆลืมเลือนกันไป
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
เรื่องราวเหล่านั้นจึงจบลง
เปิดไปดูเบอร์โทรไม่เห็นมี ที่ลงไว้คือที่อยู่
หยิบปากกาบรรยายในจดหมาย ว่าจำกันได้ไหมเธอ
ที่อยู่เดิมที่เขียนไป หากเปลี่ยนแปลงก็คงไม่รู้
ได้แต่หวังกันไป ความหลังคงไม่ตายจากเรา
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป - Clash
ความเป็นจริงวันนี้แม้ทำให้เราต้องปวดใจ แต่ฉันไม่ลืมภาพเธอได้เลย
เก็บอยู่ในหัวใจฉัน คิดถึงและเป็นห่วงเธอ รักเธออยู่เสมอไม่เคยลบเลือน
วันเวลาจะหมุนไปนานแสนนานสักเท่าไร อยากขอให้เธอมั่นใจสัญญา
จะอยู่รอที่ตรงนี้ ฉันรู้เธอไม่กลับมา แต่ความรู้สึกจะไม่เลือนจากเธอ
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนาน นานเท่าไรไม่ลืมเลือน
ความทรงจำคอยย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรักตลอดไป
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนาน นานเท่าไรไม่ลืมเลือน
ความทรงจำคอยย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรักตลอดไป
ไกลห่างคนละฟ้า แต่ด้วยรักและศรัทธา
จะเชื่อมใจถึงกัน จะสัญญาด้วยหัวใจ ไม่มีใครแทนเธอ
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนาน นานเท่าไรไม่ลืมเลือน
ความทรงจำคอยย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรักตลอดไป
ความทรงจำคอยย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรักตลอดไป
คนไม่เอาถ่าน - Big Ass - Big Ass
เธอเหนื่อยไหม ที่ต้องทนกับคนไม่เอาถ่าน
เธอเบื่อไหม ที่ยังยอมให้คนไม่ได้ความ
ขอโทษจริงๆ ที่ฉันทำให้เหนื่อยใจ
ฉันยอมรับ ฉันไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่
และฉันพอรู้ ที่ทำดีให้เธอยังน้อยไป
แต่เธอยังทนอยู่ ยังเหมือนเดิมไม่ไปไหน
ขอบคุณจริงๆที่เธอยังรัก ไม่เคยเปลี่ยน
ถึงฉันจะดีจะเลวขนาดไหน
และคนอย่างฉันก็คงจะขอ รักเธอตลอดไป
ให้คุ้มที่เธอได้ไว้ใจ ตอบแทนวันนี้ที่ฉันมีเธอ
คนอย่างฉัน ให้มันดีกว่านี้ก็ลำบาก
แต่นับจากนี้ ฉันจะดีกว่านี้ฉันรับปาก
จะยากเย็นเท่าไหร่ จะขอทำให้สุดใจ
ขอบคุณจริงๆที่เธอยังรัก ไม่เคยเปลี่ยน
ถึงฉันจะดีจะเลวขนาดไหน
และคนอย่างฉันก็คงจะขอ รักเธอตลอดไป
ให้คุ้มที่เธอได้ไว้ใจ ตอบแทนวันนี้ที่ฉันมีเธอ
ขอบคุณจริงๆที่เธอยังรัก ไม่เคยเปลี่ยน
ถึงฉันจะดีจะเลวขนาดไหน
และคนอย่างฉันก็คงจะขอ รักเธอตลอดไป
ให้คุ้มที่เธอได้ไว้ใจ ตอบแทนวันนี้ที่ฉันมีเธอ
จะดีจะเลวฉันยังมีเธอ จะเป็นคนที่รักเธอเสมอ
ตอบแทนวันนี้ที่ฉันมีเธอ
ทุกเวลา - Ost. บ้านนี้มีรัก
บางเวลาที่ฉันขาด เธอจะเติมให้เต็ม
บางเวลาที่หนาวสั่น เธอจะเป็นอุ่นไอ
บางเวลาที่แพ้มา ก็ยังมีเธอเข้าใจ
บางเวลาเลวร้าย ฉันยังมีเธอ
บางเวลาฉันทำผิด เธอยังรออภัย
บางเวลาฉันร้องไห้ เธอยังให้ไหล่อิง
ไม่ใช่คนที่โชคดี ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มีเธอ
ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เธอยังเหมือนเคย ยังแสนดี อยากบอกว่าซึ้งใจ
ต่อจากวันนี้ คนคนนี้จะทุ่มเททั้งใจ ตอบแทนรักที่ยิ่งใหญ่ ตอบแทนในความหวังดี
ตอบแทนเวลาที่ให้ฉัน ด้วยทุกเวลาของฉัน ฉันให้เธอ
บางเวลาฉันทำผิด เธอยังรออภัย
บางเวลาฉันร้องไห้ เธอยังให้ไหล่อิง
ไม่ใช่คนที่โชคดี ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มีเธอ
ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เธอยังเหมือนเคย ยังแสนดี อยากบอกว่าซึ้งใจ
ต่อจากวันนี้ คนคนนี้จะทุ่มเททั้งใจ ตอบแทนรักที่ยิ่งใหญ่ ตอบแทนในความหวังดี
ตอบแทนเวลาที่ให้ฉัน ด้วยทุกเวลาของฉัน ฉันให้เธอ
ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เธอยังเหมือนเคย ยังแสนดี อยากบอกว่าซึ้งใจ
ต่อจากวันนี้ คนคนนี้จะทุ่มเททั้งใจ ตอบแทนรักที่ยิ่งใหญ่ ตอบแทนในความหวังดี
ตอบแทนเวลาที่ให้ฉัน ด้วยทุกเวลาของฉัน ฉันให้เธอ
ฉันจะไม่ลืม - โต๋ ศักดิ์สิทธิ์
เมื่อไหร่เห็นแสงอ่อนๆ นึกถึงตอนที่เราเจอกัน
ยังจำได้เรื่องเก่าๆ ภาพของเราเมื่อในวันวาน
มีรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ
เหมือนผ่านมาเพียงไม่นาน
ช่วงเวลาเหล่านั้น มันยังชัดเจนในใจ
เวลานั้นน้อยเกินไป ต้องทำใจโบกมืออำลา
เคยสุขและทุกข์เท่าไหร่ ถึงเข้าใจเมื่อผ่านมันมา
ต่อจากนี้ไม่มี ลาแล้วคนดี คงมีแต่รอยน้ำตา
หากวันนี้เราต้องเอ่ยลา บอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม
ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้น รักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป
คืนวันไม่เคยจะหยุด และไม่เคยหมุนกลับมาหา
คนเราต้องก้าวเดินไป มันก็เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ความหลังของเรา และเรื่องเก่าๆ ยังจะแทนคำสัญญา
เมื่อไหร่เรานั้นได้กลับมา จะบอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม
ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้น รักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป
ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้น รักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป
เพื่อน - บางแก้ว
เพื่อนเอย เคยกอดคอกันมา
เคยสุขใจและมีนํ้าตามาด้วยกัน
เนิ่นนานกลายเป็นความผูกพัน
มีเรื่องราวให้เรียนรู้กันตลอดมา
เมื่อเวลาหมดลง
ถึงเวลาจากกันก็ใจหายเหลือเกิน
หนทางเดินอีกไกลต้องก้าวไปเผชิญ
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร
จากวันนี้ขอให้เธอโชคดี
ขอให้เธอพบเจอสิ่งดี ไม่ว่าอยู่ที่ไหน
จากวันนี้แม้ว่าเราต้องไกล
ขอให้เธอรู้ไว้เสมอมีคนอยู่ทางนี้ยังห่วงใย
เพื่อนเอย ช่วยส่งข่าวมาหา
เราจากกันใช่เพียงรํ่าราและแยกทาง
เพื่อนกันต่อให้นานเพียงไหน
ไม่มีวันจะมาทิ้งกันเมื่อเดือดร้อน
เมื่อเวลาหมดลง
ถึงเวลาจากกันก็ใจหายเหลือเกิน
หนทางเดินอีกไกลต้องก้าวไปเผชิญ
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร
จากวันนี้ขอให้เธอโชคดี
ขอให้เธอพบเจอสิ่งดี ไม่ว่าอยู่ที่ไหน
จากวันนี้แม้ว่าเราต้องไกล
ขอให้เธอรู้ไว้เสมอมีคนอยู่ทางนี้ยังห่วงใย
เพื่อนเอย ช่วยส่งข่าวมาหา
เราจากกันใช่เพียงรํ่าราและแยกทาง
เพื่อนกันต่อให้นานเพียงไหน
ไม่มีวันจะมาทิ้งกันเมื่อเดือดร้อน
จากวันนี้ ขอให้เธอโชคดี
ขอให้เธอพบเจอสิ่งดีไม่ว่าอยู่ที่ไหน
จากวันนี้แม้ว่าเราต้องไกล
ขอให้เธอรู้ไว้เสมอ
เพื่อนยังอยู่ตรงนี้ คอยห่วงใย
ลัล ลัล ลัล ลัล ลัล ลา ลัล ลัล ลัล ลัล ลัล ลา ฮา
อยากให้ช่วงเวลาดีๆเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม - Playground
ทุกครั้งที่เราได้เจอกันนั้นช่างแสนสุขใจ เฝ้าแต่นับเวลาที่ผ่าน เมื่อไหร่จะถึงวันที่เฝ้ารอวันนี้ แต่ว่าเวลาที่หมุนผ่านไป มันบังคับให้เราต้องไกลกันอีกในไม่ช้า ก่อนทุกสิ่งจะไม่อาจย้อนกลับมา ฉันขออะไรสักอย่างก่อนจะได้ไหม โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ
ขอให้ช่วงเวลาดีๆ อยู่กับเราไปอย่างนี้ เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ อยากขอให้เธออยู่นานๆ ได้ไหม เพราะช่วงเวลานี้ คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน ทุกสิ่งรอบกายในวันวันนี้ดูช่างสวยงาม แต่ไม่มีภาพใดที่สวยเกินกว่าภาพเธอคนนี้ ในช่วงเวลาตอนนี้
แต่ว่าเวลาที่หมุนผ่านไป มันบังคับให้เราต้องไกลกันอีกในไม่ช้า ก่อนทุกสิ่งจะไม่อาจย้อนกลับมา ฉันขออะไรสักอย่างก่อนจะได้ไหม โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ โปรดเถอะ ขอให้ช่วงเวลาดีๆ อยู่กับเราไปอย่างนี้ เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ อยากขอให้เธออยู่นานๆ ได้ไหม เพราะช่วงเวลานี้ คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน
ขอให้ช่วงเวลาดีๆ อยู่กับเราไปอย่างนี้ เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ อยากขอให้เธออยู่นานๆ ได้ไหม เพราะช่วงเวลานี้ คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน
ความทรงจำที่สวยงาม - LIPTA
นับต่อจากวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร ต้องสุขต้องทุกข์แค่ไหน ไม่ว่าหัวเราะรึว่าร้องไห้ ขอให้เธอรู้อะไรไว้สักอย่าง ว่าเวลานั้นจะนานสักเพียงไหน ฉันจะยังเป็นคนเดิม ไม่มีวันที่ฉันจะเปลี่ยนไป Goodbye my friend เธอยังคงอยู่ลึกภายในใจฉัน
So long my friend เธอคือความทรงจำ ที่ยังคงสวยงาม ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ยากเย็นแค่ไหนเมื่อเราห่างกัน เรื่องราวของเธอและฉัน จะอยู่ตรงนั้นเมื่อเราหลับตา ขอแค่เธอรู้อะไรไว้สักอย่าง ต่อให้เวลาจะนานสักเพียงไหน ฉันจะยังเป็นคนเดิม ไม่มีวันที่ฉันจะเปลี่ยนไป Goodbye my friend เธอยังคงอยู่ลึกภายในใจฉัน So long my friend เธอคือความทรงจำ ที่ยังคงสวยงาม และฉันจะให้เพลงนี้แทนสัญญา ต่อให้เวลาจะผ่านพ้น แต่เรื่องเราจะไม่พ้นไป จะเป็นรางวัลที่ฉันยังอยู่ใกล้ๆ Goodbye my friend เธอยังคงอยู่ลึกภายในใจฉัน So long my friend เธอคือความทรงจำ ที่ยังคงสวยงาม
Goodbye my friend เธอยังคงอยู่ลึกภายในใจฉัน So long my friend เธอคือความทรงจำ ที่ยังคงสวยงาม ไม่ว่าอยู่ไกลแค่ไหน คิดถึงฉันไว้เมื่อเธอหลับตา
กว่าจะรัก - Ploy Natcha
แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ ที่เห็นใครร่ำลาจากกัน ด้วยการร้องไห้ แต่บัดนี้ เมื่อเราต้องไป ก็ถึงวันที่ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร
เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่ ซึ่งอาจไม่มีใครเข้าใจ เราเหมือนเพื่อนคนเดิม กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้น เรายังอยู่เคียงข้างกัน ดั่งวันวาน ก่อนจากกัน ฉันมาบอกลา ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ
อยากบอกเธอ บอกเธอด้วยใจ ว่ารักเราจะมีให้กันอย่างนี้เรื่อยไป แล้วเราจะมาพบกันใหม่ จะกลับมาร่วมทุกข์สุขกัน ให้เหมือนวันวาน
กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
ฉันไม่อยากให้หน้านี้โหลดโหดมากนัก ถ้าอยากได้เพลงมากกว่านี้ ที่แทนความรู้สึกของฉันได้มากกว่านี่้ก็บอกนะ
ลาก่อน วันเวลาดีๆของพวกเรา
รอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ
คำพูด
อ้อมกอด
ดวงตา
ทุกสิ่งทุกอย่าง...
ไม่คิดว่าจะรักพวกแกได้ขนาดนี้ แต่รักไปแล้ว และเลิกรักไม่ได้อีกแล้ว...
"ฉัน+พวกแก = พวกเรา"จะเป็นสมการที่ไม่มีวันจางหายตลอดไป
แม้จะเอ่ยคำว่า"ลาก่อน" แต่ก็จะเอ่ยคำว่า"แล้วเจอกันใหม่"ด้วยเช่นกัน
ไม่นานนักหรอก ฉันเชื่อ
แล้วเราจะได้พบกันใหม่
จากใจของฉัน,เพื่อพวกแกทุกคน
รักมากถึงมากที่สุด
และจะรักพวกแกตลอดไป
ฉันเอง
วันแห่งการจากลา
20 ก.พ. 2552
-------------------------
ปล.เอ้อ สามทับสองที่เคารพรักครับ ใครมาอ่านแล้วคอมเม้นต์ลงชื่อไว้นะ ;))
#1 By (222.123.186.28) on 2009-02-20 22:40