@arrow@[Howling] & Puu : เดินหน้าพัฒนาฝีมือ ฮัดช่า~!

เอนทรี่ทิ้งท้าย

ไม่รู้จะได้อัพอีกเมื่อไหร่(ที่แน่ๆเร็วๆนี้แหละ ฮ่าๆๆ~)

เอาเป็นว่า  

ขอให้โลกรักกันอย่างที่นรกรักคุณนะครับ....

เพราะนรกในห้องเรียนมันรอผมอยู่...OTL...

                ศนธิยากำลังสับสน…

                เพราะเธอไม่เคยมองผู้ชายคนไหนว่า “น่ารัก”เลยซักครั้ง...

                เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายเป็นเพศตรงข้ามเลยซักหน

                และที่สำคัญ

                เธอเป็นทอม(นะโว้ย!)

                เพราะฉะนั้น เพศผู้จึงถือเป็นศัตรูไม่ใช่รึไง~!

            แต่ตอนนี้...

                ดูเหมือนจะมีหน้าของคนๆนึงที่ลอยวนไปวนมาอยู่ตลอดห้วงสำนึกของเธอ

                เด็กสาวเอามือเท้าคาง ก้มหน้าพึมพำสบถก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ  รู้สึกบรรยากาศรอบๆข้างจะบิดเบือนไปด้วยสารพันความรู้สึกซึ่งอธิบายไม่ถูกนั้น และยิ่งความรู้สึกพวกนั้นทำให้เธองุ่นง่าน เธอจึงไม่ชอบมันเข้าไปใหญ่

                อารมณ์แปลกๆวนเวียนไปมาราวกับไม่รู้จักจบสิ้น,เธอรู้สึกราวกับอวัยวะภายในมันปั่นป่วน เลือดฉีดพล่านไปทั่วจนใบหน้าร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหลับตาลงแล้วพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง เป็นท่าทางที่ไม่ว่าใครก็ดูออกว่ากำลังกลุ้มใจ

                เธอไม่รู้ว่าปลายทางของความกลุ้มใจนั้นคืออะไร..

                ถึงจะอยากรู้แค่ไหน แต่ดูเหมือนว่าจิตใจของเธอยังสับสน และไม่อาจบอกได้ว่ามันคืออะไรแน่ คำตอบจึงยังคงเร้นตัวอยู่ในจิตใจอยู่นั่นเอง

                “เฮ้อ..”

                “อะแฮ่ม....ควีนครับผม...”      เด็กสาวเหลือบสายตามอง ดีไซน์เนอร์ประจำสีม้วนสมุดปกบางเคาะลงบนหัวเธอเป็นจังหวะสม่ำเสมอพลางเอ่ยคำพูดต่อไป “มาเหม่ออะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปซ้อมวะครับ?”

            เธอสบถอุบกับคำว่า ‘ควีน’แต่ก็ลุกขึ้นตามคำกล่าวนั้นตามปล่อยหมัดเข้าเต็มท้องคนที่มาเรียกเสียครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปยังที่ประชุมสี

                ปรเมศลูบท้องป้อย พึมพำด่าคนที่ปล่อยหมัดใส่แล้วยกมือขึ้นลูบคางพลางแสยะยิ้ม

                “อ้อ...ยังงี้นี่เอง...หึหึหึ.....”

                “อินทรี~!เต้นดีๆหน่อยสิ~!”ไอริสป้องปากบอก อินทรีเบ้หน้าหันมอง ตะโกนโต้กลับไป

                หนึ่งควีน หนึ่งประธานเชียร์กำลังกึ่งตบตีกึ่งโต้เถียงกันอยู่กลางสนามซ้อมของสีขาว

                และหนึ่งอัศวินชายกำลังมองดูอยู่เงียบๆ...

อุทิศฐานแย้มรอยยิ้ม มองการซ้อมที่หยุดลงชั่วขณะเมื่อคนซ้อมและคนคุมซ้อมกำลังทะเลาะกันใหญ่โต กิ๊ฟหัวเราะเบาๆด้วยท่าทางอารมณ์ดี

                แต่อีกหนึ่งคนที่มองอยู่ที่อีกมุมแย้มรอยยิ้มที่กว้างยิ่งกว่า

                เด็กหนุ่มเปิดสมุดสีดำเล่มเล็กแล้วจดลงไป

                อัศวินก่อกบฏ..

                เขาหัวเราะหึหึในลำคอ แล้วจดอะไรลงไปอีกสองสามบรรทัด ดวงตาเป็นประกายแวววาวยามเมื่อบรรจงคัดอักษรพวกนั้นลงไป

                เด็กหนุ่มปิดสมุดลงเมื่อเขียนเสร็จ วางดินสอกดคู่มือไว้ข้างกันแล้วเอนกายพิงผนัง มองดูคนทะเลาะกันก็สนุกดี แต่ดูความคิดของคนสองคนนั้นสนุกกว่า

                ยิ่งความคิดมันตรงกันแล้วด้วย....

                เขาหยิบสมุดร่างชุดของลีดขึ้นมาแทนสมุดเล่มดำที่วางไป  กากบาทข้างบนชุดไนท์ชายว่าไม่ได้ใช้แล้วและเสริมชุดควีนให้ดูอลังการขึ้นอีกหน่อย กระโปรงพองๆขึ้นอีกนิด เครื่องประดับหวานๆอีกสองสามชิ้น เด็กหนุ่มหัวเราะเมื่อนึกถึงคนจะใส่ที่มาเห็นแบบร่างของเขา

                ขีดๆเขียนๆอีกสองสามครั้ง แบบชุดควีนก็เป็นอันเสร็จ

                เป็นชุดสุดท้ายที่ต้องวาด ต้องออกแบบ เพื่อให้เข้ากับความเป็นควีนของอินทรี (ซึ่ง,มันอาจดูเหมือนแกล้งกันไปหน่อย-ไม่เป็นไร เขาไม่ใส่ใจ)

                ดูเหมือนการทะเลาะกันจะสิ้นสุดลงเร็ว เมื่อไอริสยกตำแหน่งขึ้นอ้าง

                อินทรีทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยอมซ้อมเต้นต่อไปแต่โดยดี

                เมื่อเห็นดังนั้น กิ๊ฟก็ลุกขึ้นซ้อมต่อเช่นกัน ต่างกับก่อนหน้าตรงที่เจ้าของตำแหน่งไนท์ประดับรอยยิ้มจางๆไว้ที่มุมปาก

                ภูเหลือบมองทางหน้าต่างใกล้ๆกับที่เขาพิงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วลุกขึ้นไปดูเขาซ้อมกันต่อ

            เขาชอบสีขาว

                สีขาวมีคนทำงาน มีคนรับผิดชอบเยอะจนเขาแทบไม่ต้องทำอะไร

                และงานกีฬาสีคืองานอู้ครั้งใหญ่ของเขา

                เขาไม่ได้ลงทั้งลีด ทั้งกีฬา

                ไม่ต้องลง ไม่ต้องซ้อม

                มีเวลาอู้เพิ่มขึ้นอีก

                เด็กหนุ่มยิ้ม เมื่อยืนดูท่าเก้ๆกังๆของอินทรี และการแกล้งลี่ลี่ซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นกิจวัตรของควีนคนนี้ไปซะแล้ว..

                “เอ้าควีนครับ~อย่ามัวแต่แกล้งลี่ลี่เซ่  ซ้อมหน่อย~!”เขาส่งเสียงแซว และหัวเราะเสียงดังเมื่อคนถูกแซวหันมาตีหน้ายักษ์ใส่

                โอเค..

                ถึงจะไม่ได้ทำอะไร แต่กีฬาสีปีนี้น่าสนุกดี...

แถม*

            บริเวณที่มองเห็นจากทางหน้าต่างบานนั้นคือที่ซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ของสีเขียว

                เธอโดดเด่นขึ้นมาจากภาพแบล็กกราวด์นั้น..

                ภาพทั้งหมดราวจะจางลงในชั่วพริบตา

                เขาละสายตาออกมาจากภาพนั้น ก่อนที่จะคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตถ้ำมองไปมากกว่านี้

                กีฬาสีปีนี้...

                น่าสนุกจริงๆนะ...